ماللصین

«آقا»! شما چرا اينقدر چاقيد؟

يادش به خير حدود هفت هشت سال پيش مهران مديري و مهران غفوريان در يكي از برنامه هاي طنز تلويزيون همكاري مي كردند. در يكي از بخش هاي برنامه مهران غفوريان نقش پزشكي را بازي مي كرد كه قرار بود در يك برنامۀ تلويزيوني درد مردم را دوا كند، ولي هر بار كه برنامه شروع مي شد،‌ مهران مديري زنگ مي زد و به طرفة الحيل، حتي با گرفتن دماغ و تغيير صدا، فقط يك سؤال مي پرسيد: «آقا»! شما چرا اينقدر چاقيد؟ نشان به آن نشان كه پزشكي كه قرار بود مردم را درمان كند،‌ از سماجت مهران مديري در اين پرسش، تيمارستاني شد!

حال شده ماجراي بشار اسد و مردم سوريه. تلفن بشار اسدي كه بچه هاي مدارس سوريه هر صبحگاه مجبور بودند در آوازي «ميهني» او را قائد اعظم يا چيزي مثل اين بنامند، پنج ماه است كه هر جمعه زنگ مي خورد و مردم مي پرسند: «آقا»! شما چرا اينقدر چاقيد؟ «آقا» هر چه از اين پرسش كنندگان مي كشد، تمام نمي شوند. گاه و بي گاه «پيشنهاد» گفت و گوي ملي مي دهد، به شرط اين كه مردم «چاقي» او را فراموش كنند، ولي نه تنها فراموش نمي كنند، بلكه صدايشان بلندتر مي شود. ببينيم تيمارستاني كه بشار اسد خواهد رفت،‌ كجا خواهد بود.

گفتني است اثر اين پرسش آنقدر قوي است كه روي خيلي از پزشك ها را كم مي كند. براي نمونه، (قابل توجه زنان جهان) يكي از كاربردهاي آن ممكن است پرداختن به حقوق زنان در عربستان سعودي باشد. مثلاً اخيرا تركي الفيصل، شاهزاده عربستان سعودي گفته كه كشورش از رقابت با ايران هسته اي عقب نخواهد ماند. به هر حال ادعاي بزرگي است. او شاهزاده كشوري است كه زن‌ها در آن اجازه رانندگي ندارند. مي توان از همين پرسش استفاده كرد و هر بار كه از اين ادعاها در كرد و همه با هم در يك روز معين به او زنگ زد و گفت:‌ «آقا»! شما كه زنانتان حق ندارند رانندگي كنند، چطور مي خواهيد با ايران هسته اي رقابت كنيد؟ شما كه زنانتان حق رانندگي ندارند،‌ مگر با اسرائيل هسته اي رقابت كرديد كه با ايران هسته اي رقابت مي كنيد؟ شما كه زنانتان حق رانندگي ندارند، مگر چاي هم مي خوريد؟ شما كه زنانتان حق رانندگي ندارند،‌ مگر شاه هم داريد؟ شما كه زنانتان حق رانندگي ندارند،‌ چرا چفيۀ قرمز سر مي كنيد؟ خلاصه اين كه قبل از هر جمله حرف با آنها «چاقي» شان را به آنها يادآوري كرد. آن وقت است كه يا رانندگي زنان را آزاد مي كنند،‌ يا براي خودشان تيمارستان خصوصي مي سازند.

مهر باد!

رهبران مزمن خاورميانه يكي يكي براي معالجه راهي عربستان سعودي مي شوند. ديروز بعد از آن كه علي عبدالله صالح ديكتاتور يمن هم تختش را در عربستان سعودي تحويل گرفت، فكر كردم ديگر وقتش است اسم اين خط پايان را «بيمارستان سعودي» بگذاريم. قبل از او بن علي رهبر مزمن تونس رختش را بسته و تختش را گرفته بود، حسني مبارك، رهبر مزمن مصر مثل بچه ننرها از ترس آمپول آنقدر دير به فكر دكتر رفتن افتاد كه الان سرش آخوند آورده‌اند و در اين روزهاي آخر يس اش را درست مي كنند. همين بيمارستان سعودي با فرستادن اورژانس به در خانه آل مزمن خليفه در بحرين سرپايي سر تا پايش را گچ گرفت تا فعلاً وا نرود. قذافي مزمن چادري ليبي از آن در رو ها است. فعلاً گوشه انباري جايي مخفي شده ولي چيزي نمانده كه كت بسته براي خوردن آمپول هاري دراز شود. بشار اسد رهبر مزمن ضامن دار سوريه هر روز كه قول مي دهد اين دفعه دكتر مي رود،‌ 60 نفر مي افتند مي ميرند و درد از يك جاي ديگرش هم بيرون مي زند. علي عبدالله صالح مزمن جاخالي ده يمن هم چند بار آن قدر ماهرانه حتي به دكترهاي بيمارستان سعودي جاخالي داد كه ناغافل از پشت بام تالاپي افتاد روي تخت بيمارستان. البته ناگفته نماند كه متواتر نقل شده كه بيمارستان مجهزي است و حتي يكي از جن گيرهاي وطني خودمان هم دكتر همين بيمارستان را از مرگ حتمي نجات داده است. به هر حال بيمارستان بيمارستان است. خوش به حال آنها كه به موقع مايه كوبي مي كنند.

مهر باد

Ekin

Hayyamın güneş hicri takvimi hesabı 1387 yılının ortalarında (2008 yılının yılın sonlarında) araştırmaların sonrasında Vatikanın tank sürüsü zor bir savaşın ardından, İran'ın Azerbaycanında, Babek Kale'sinin yakınında küçük bir kasabaya varmıştı. Ortadoğu'da güneş batmayalı yaklaşık atmış altı yıl olmuştu. Üstelik sıcak mevsim olduğundan dolayı savaşın amacı olan ekinler ziyan olmasın diye çekirdekcil bomba da kullanılmamıştı. Tank sürüsü İran'ın ortasındaki çöllerde zaten ekin bulunmadığı için o yerlerden uzak durarak ilerlemiş bir kaç bölümü çöllerin kenarından Pakistan'a, bir kaç bölümü ise Orta Asya'ya doğru gitmişti.

Babek kalesine yaklaşan sürüde önder tankta üç şövalyeden biri sakızını çiğneyerek tankı sürüyordu. Biri de tankın üsütnde yolu dikkatle dürbünle izliyordu. Bu yönde sadece Babek kalesinde hâlâ direniş ihtimali vardı. Şövalyeler Babek Kale'sinin taşlarından bile korkuyorlardı. Bütün aletlerin gösterdiğine göre yakında yaşayan varlık kalmamıştı. Bu bölgede büyük görevden sadece biçim işi kalmıştı. Üçüncü şövalye tankın içinde oturmuş ilk bakışta en kolay işle meşgüldü. O, küçük bir defterin kağıtlarında bir sıra kısa harfler, sayılar ve soy gibi anlamlı kelimeler yazarak ve dikkatle üstüste toplanmış torbaların üstüne yapıştırarak sürücüye:

• Torbalar artık doldu, bu bölgede soy dalları daha karışık. Sınıflama işi git gide daha zor oluyor. Sürüyü durdur bunları bir tertipleyelim. - dedi

Tankın üstündeki şövalye heyecanla bağırarak “Haleluya! Yeni ekin!” – diye bağırarak haber verdi. Sürücü biraz daha ilerledikten sonra arkadan gelen tanklara ve ağır ağır ilerleyen donduruculu iki tıra radyoyla dur diye emretti.

O an tankın altından bir ses duyuldu.

• Duuuuur! – ikinci şövalye diye bağırdı. “Ekini ezdin! Geri zekalı!” – tiksinmiş gibi yüzünü buruşturarak diye göğüsünde haç çıkardı.

Üçüncü şövalye giysileri izin verdiği ölçüde acele dışarıya sıçrayarak tankın altına bakıp derin bir soluk aldıktan sonra gülümseyerek yere tükürdü:

• Önemli değil. Kafası ezilmemiş. Ama yaman yalancıymış. – dedi.

Giysilerinin ağırlığından ve tankın darlığından yorulmuş gibi gerilip defterleri, notları ve torbaları birer birer çıkarıp yere serdi. Sonra diğer şövalyelere dolu torbaları tıra taşıma buyruğunu verdi. Diğer şövalyeler de yavaş yavaş dışarıya çıktılar ama kimse biçim işini başlamaya acele etmiyordu. Hepsinin yüzünde yorgunluk vardı. Biçim işini başlamadan önce beş altı koruyucudan başka herkes dinlenmeye başladı. Kimi geriniyor, kimi sandviç yiyor, kimi işiyor, kimi de sigara içiyordu. Bazıları da note book ya da cep telefonuyla dünyanın diğer ucunda zor görevde olan sevgililerinden kaygılanan anne, baba, sevgili ve çocuklarına mektup ya da kısa mesaj yazıp onları her şeyin kontrol altında olduğundan emin olmalarını sağlıyorlardı. Bir kaçı da tankların ya da yıkılmış duvarların gölgelerine uzanıp yattılar.

Komutanları da uzun zaman tank içinde yol katetmeden ve ekin bulup biçmeden bitkin olan şövalyeleri kendi hallerine bırakmışlardı. Sadece bir kaç piyade asker tankların üstündeki iki gönye işaretli bayrakları temizlemek için emir aldılar.

Yavaş yavaş her tanktan bir kaç torba çıkarılıp tırların birine atıldı. Şarkı sesi sürünün durduğu andan itibaren bağır bağır şövalyelerin sohbetine karışmıştı. Kimi de çalan şarkıları beğenmeyerek kendisi şarkı söylüyordu.

Bir saat dinlendikten sonra hepsi kemerlerindeki orakları çıkarıp hazırlandı. Büyük şövalye Başı orağını kınından çıkarıp birinci tankın altında kalan sekiz yaş civarındaki kız çocuğu cesedinin burnunu kesip torbaya koydu. Böylece biçim işine başlandı. Şövalyeler birer birer ya da gruplar halinde mırıldanarak ekine girip kısa oraklarıyla şehirde yere dökülmüş cesetlerin burunlarını kesip torbalara doldurmağa başladılar. Dolmuş torbaları şövalyeler beklemekte olan beş altı uzmanın yanına atıp onların işini başlattıktan sonra biçim işine devam etmeğe koyuldular.

Büyük şövalye Başı orağını gene beline takıp biçimin devamını şövalyelere bıraktı. Filistinde, Afganistanda ve Iraktaki iş arkadaşına telefon açıp herşeyin yolunda olduğunu öğrendikten sonra gizli bir numarayı çevirip sanki yüksek bir makamla konuşuyormuş gibi saygılı bir tonla işin nasıl gittiğini anlattı:

- İran'ın bütün ekinini topladık! Burada yaklaşık hiç bir şey kalmadı!

Sonra sanki emirleri dinliyormuş gibi bazen “tamam!”, “itaat!” diye cevab veriyordu. Bir an şaşkınlıktan inanamayarak dikkatle dinleyip işittiği haberin doğruluğundan emin olduktan sonra vücudu titremeye başladı ama kaygısını kimseye belli etmemeye çalışdı. Görüşme bittikten sonra bir az durup derin bir soluk aldıktan sonra kendinden aşağı rütbeli şövalye komutanlarına hitap ederek:

• Ortodoks kilse için ayrılmış torbaları saklayın! Yukardan gelen emire göre biçimin hepsini Buruntanamo'ya yollayacağız! Biçicilerin BNSS bölümünü de Araplara doğru yollayın! – diye emretti.

***

Aynı zamanda Burunopya'nın tam ortasında yerleşen Vatikan’da atmış altı yaşındaki Papa Buruno XVI ve birkaç yüksek makamlı Burun-Kardinalden başka kimsenin içeri girmesine izin verilmeyen altı yüz atmış altıncı odada ölüm yatağına uzanıp burun ölçen bir gönyeyi göğüsünün üstündeki ellerinde sıkı sıkı tutarak gözlerini tavana dikmişti. Tavana işlenmiş çok eski bir süslemeye göre güneş sisteminin gezegenleri, güneş ile birlikde Burun - Maşeh`in etrafında dolanmaktaydı. Süslemenin güney tarafında latince “Elohim Burun el âlâ” yazılmıştı, kuzeyinde ise bir gönye nakışının içinde Çocuk - Burun tavanın her yerine ışık saçmaktaydı.

Odadaki Beş Burun-Kardinal Papanın öleceğini bilerek bazen göğüslerinde gönye çıkarıyorlardı. En yaşlıları, Vatikan’ın kurallarına göre kendisinin ölecek Papanın yerine geçeceğine emin olduğu için içinden olacakları biraz daha heyecanla bekliyordu. Bu duygunun suç olduğunu biliyordu. O, fazla gönye çıkarmasına karşın gerçeğin olup bitmesini Vatikanın iki bin yıldan fazla yaşadığı Burun tarihi, medeniyeti, kültürü ve güttüğü hedef için bir gerek biliyordu.

Burun-Kardinallerden birinin cep telefonu çaldı. Kardinal cep telefonunu çıkarıp üstündeki numaraya bakı yaşlı Burun-Kardinala verdi. Yaşlı Burun-Kardinal telefonu alıp aceleyle odadan çıktı.

Yatakta uzanan Papa ise hâlâ büyük amaçları mukaddes görevini düşünüyordu. Odanın her tarafı kitaplıklar, yerde ve yatağın altında bile Kitab-ı-Mukaddes, Pinokyo, Gogol'un Burun öyküsü gibi kaynak kitaplar ve deri üstüne yazılmış Engizisyon eserinde Buruna kafir olanları burun ölçme yoluyla tanımak, Burunazilerin aynı yolla yahudileri taramak, İngiltere’de ve İspanya'da uzun burunlu kadınları sihircilikle suçlayıp bulup yakmak ve bu işlere ait aletler, onların talimatnameleri, belgeleri, kitaplarıyla doluydu; duvarlara ünlü ressamların ve fotoğrafçıların Burun konulu şaheserleri asılmıştı. Papa birden sanki bir şey aklına gelmiş gibi oldu, zorlukla göğüsüne bir gönye çıkarıp Burun-Kardinallerden Pinokyo kitabının 166-ncı sayfasını kendisi için kıraat etmelerini istedi. O, atmış altı yaşının büyük bir kısmını bu tür kaynak kitapları okumakla geçirmişti ve aslında hepsini harf harf ezbere biliyordu. Burun-Kardinallerden yaşça en gençleri Papanın bu isteğini yerine getirip ve kitabı öptükten sonra 166-ncı sayfasını açıp yavaş yavaş okumaya başladı. Papa ne kadar dinleyip düşünse o kadar çok şaşırıyordu. Yaşamı boyunca çoğu zamanlar aklından ömrünü verdiği işin ondan önceki çalışmalar gibi hedefe ulaşmamasının dehşetli öngörüsü kalbini acıtıp beynini şüpheyle doldurmuştu ama bu kaygıyı inananlardan, özellikle şövalyelerden gizlemişti. O, inançla bu kadar kitap ve belgenin icat olunmasının anlamlı olduğunu ve hatta onların yardımıyla “sözü verilmiş Burun – Maşeh'in” bulunacağına inanmıştı ama niye hedefe yakıldığına dair hiç bir işaret yoktu?

Yaşlı Burun-Kardinal odaya geri döndükten birkaç dakika sonra Papanın inanışına göre Dünyanın yaradılışından itibaren var olan en büyük sırrı çözmek için çabası sonuçsuz kaldı. Bir daha tavandaki Burun – Maşeh'in süslemesine bakıp “BurunEli! BurunEli! lamâ sabaktani?” deyip son nefesini verdi. Yaşlı Burun-Kardinal dirseği ile Pinokyo okuyan Burun-Kardinala vurup onu durdurdu. Oda bir dakika gibi sessizliğe bürünse de birden yeni bir telaş başladı. Yaşlı Burun-Kardinal Papanın gözlerini eli ile kapatıp çabucak kendisinin göğüsü üstünde ellerinde sık sık tuttuğu gönyeyi çıkardı. Diğer Burun-Kardinaller bu andan itibaren yaşlı Burun-Kardinali yeni Papa bilerek onun emirlerini bekliyorlardı. O da bunu bildiği için Papanın, başında Burun – Maşeh heykeli işlenmiş asasını yataktan alıp yere vurup söze başladı:

• Zatı- alileri Papa Buruno XVI. nın seleflerine kavuşması haberini dışarıda durup dua etmekte olan müminlere söyleyin. Giysilerini ocakta yakıp dumanını göğe savurun.

O, bu sözleri söylerken diğer dört Burun-Kardinal işe başlayıp ölmüş Papayı soymaya başlamışlardı. Yaşlı Burun-Kardinal onlara bakıp dikkatle dinlediklerinden emin olduktan sonra sözüne devam etti:

• Toplantının resmi olmasını sağlamak için Papanın cenazesini dışarıya çıkarın, yeni Burun-Kardinal odaya gelebilsin ve beni bekleyen inananlara Papa Buruno XVII olarak tanıtın.

Kısa bir aradan sonra siyasetinin farklı olacağını vurğulayarak daha sert bir sesle:

• Gogol’un kitabını ve Ortodoks kiliseye ait olan belgeleri de ocağa atın. Bana göre bunlarda hiç bir şey yok. Ortodoks kilisenin burun payını kesin. Onlar isterlerse inançta bize katılsınlar, yoksa gidip sözü verilmiş Burnu ekmek içinde arasınlar. Benden sonra Vatikan'da ve bütün Dünyada yeni bir dönem başlayacak. Biçicilerin kaç birliğini Türkiye ve Azerbaycan Cumhuriyeti'ne, BNSS bölümünü de güneyde Araplara doğru yollayın. Yeni döneme selam olsun! – diye sözünü bitirip beklemeden cep telefonuyla bir numara çevirdi.

- Peygamber Bushe' Ben Burun Zatı-alileri! Evet, evet efendim, peygambersiniz, kesin biliyorsunuz, güneşi batmadan durdurmaya devam etmeniz için aradım...

Yazar: Mücteba Puya

Azer – Behmen 1386 Hayyami – Celâli takvime göre

Aralık 2007 – Şubat 2008 Burun takvimine göre

Yazarın notları:

* Yaklaşık bin yıl önce tanzim olan, günümüze dek İran ve Afganistanda kullanılan Hayyami – Celâli takvim, Dünyanın en dakik takvimidir. Her yıl Nevruzda yeni yılın başlangıç zamanı, Yerkürenin Güneşin etrafında dönme

devrini bitirdiği saniyedir. Bu takvimin yılsayımı başlama noktası İslam Peygamberinin Mekkeden Medineye hicret ettigi yıldır. Takvim Sultan Celalettin Melikşah Selçuklu adına tanınmışdır ama yazar, onu tanzim eden bilginlerin baş naziri Hayyamın adını da hatırlamakta ısrarlıdır.

* Babek Kalesi, İran Azerbaycanında, direnme sembolü olarak tanınan ünlü bir kalenin adıdır.

* Maşeh (Mesih) yahudilerin inancına göre onları kurtaracak sözü verilmiş kişinin adıdır.

* Yoşe Ben Nun Kitab-ı-Mukaddes'te Beni İsrail'in Filistinlilerin erkek, kadın ve onlara ait hayvanları bile kırması için zaman yetsin diye güneşi gökte durdurup günü uzatan peygamberin adıdır. Günümüzde bu efsane ne kadar inanılmaz olsa da, işte Vatikan'ın Hayyam'dan yaklaşık beş yüzyıl ve teleskopu icat ettikten sonra Yerkürenin gezegen ve Güneşin etrafında dönmekte olduğunu anlayan Galile’yi yargılayıp ve Cordano Bruno gibi başka bilginleri ateşte yaktığı hadiselerde istinat olaunan ayelerdendi. Öyküde bu peygamberin adı ve mucizesi, öykünün yazıldığı zaman Amerika’da peygamberlik ve insanlığı kurtarma gibi iddialarda bulunan ve bu iddialara dayanarak Afganistan ve Irak’a saldıran kişinin ismine benzetilmiştir.

* BurunEli! BurunEli! lamâ sabaktani? Aslında “İli, İli lamâ sabaktani”, incile göre Hz İsa'nın haça gerildiği zaman son sözü olmuş ve “Tanrım, Tanrım, niye beni yalnız bıraktın?” demektir. Cümle ibranicedir ve incilin çevirilerinde bile çevirilmeden aynen böyle nakledilir.

کتاب فارسی

اول ابتدائی برای بزرگسالان

این خانوادۀ علوی است.

خانوادۀ علوی چهار عضو دارد. پدر، مادر، امین و پروین.

پدر و مادر هر روز سر کار می‌روند تا پس انداز کنند و هر سال لااقل یک بار به چین مسافرت کنند.

آنها در پکن همیشه به فروشگاه مروارید می روند. ولی چون فروشنده های این فروشگاه در حد فروش جنس هایشان فارسی بلدند و ایرانی‌ها را در نگاه اول می شناسند، آنجا به فروشگاه علوی معروف است.

امین و پروین به مدرسۀ علوی می‌روند

پدر و مادر امین و پروین در همین مدرسه درس خوانده اند.

پدر و مادر امین و پروین از مدرسۀ علوی خاطرات زیادی دارند، ولی برای نوسازی مدرسۀ علوی تصمیم گرفته شده است پشت‌ بام آن به سبک چینی ساخته شود.

به خاطر جبران خدمات چین که برای ایرانیان در پکن فروشگاه ساخته و برای پر کردنش جنس ساخته، ایران هم برای بازی دانش آموزان، جلوی در مدرسۀ علوی یک میدان تیان ان من می‌سازد که در آن تانک و هواپیما به نمایش در خواهد آمد.

به زودی چینی‌ها برای بازدید از مدرسۀ علوی که جاذبۀ گردشگری شده است، به ایران سفر خواهند کرد

چین اول چین وسط چین آخر چسبان چین آخر تنها

تمرین:

تصویرها را تصور کنید.

مهر باد

کسی یه همسایه که بوی رب گوجه فرنگی جوشونش سه تا کوچه رو گرفته باشه نداره؟ اگه دارین یه هفته قرض می خوامش.

مهر باد

روز ششم یا هفتم از برگشتنم به پکن (در چنین بُعدی انتظار نداشته باشید که تاریخ دقیق همۀ روزها به خاطرم مانده باشد) بالاخره سر سه میلیمتری خلال دندان در حمام از پاشنۀ پای راستم خارج شد و چون از پاشنۀ پای چپم تا امروز هم سر خلال دندانی خارج نشده، دیگر می شود مطمئن بود که از اول هم در آن سر خلال دندانی نبوده است. سه روز قبل از آن در ساعت یازده و نیم عصر کنار تختم روی یک چهار پایه نشسته بودم و روی هر دو پاشنۀ پاهایم و سر یک سوزن خیاطی الکل می ریختم تا با آن، دو سر یک خلال دندان را از قسمت داخلی پاشنه هایم خارج کنم. ساعتی قبل از آن روی تخت دراز کشیده بودم و با این که گردنم در انحنایی شدید و تحت فشار بود، بی آن که اهمیتی بدهم، رایانۀ کیفی را (لپ تاپ) روی شکمم گذاشته بودم و چیز می خواندم. عاقبت درد گردن غالب آمد. رایانه را با دو دست بلند کردم و خواستم با انقباض تندی که به ماهیچه های شکمم دادم و با سرعتی که پاهایم را جمع کردم، زود به حالت نشسته درآیم که ناگهان دو سر یکی از دو خلال دندانی که روی منتها الیه پایین تخت بود، با زاویۀ دقیقاً نود درجه با هر دو پاشنه، در آنها فرو رفت. درد گردن در یک آن خوب شد. یعنی فراموش شد و به انتهای دیگر تنم کوچ کرد. پاشنه ها را که با یک سیخ چوبی چهار پنج سانتی به هم متصل شده بودند، از هم جدا کردم و سیخ در پاشنۀ راست باقی ماند، چون عمق نفوذ در آن بیشتر بود. سیخ را با دست از آن هم بیرون کشیدم اما پیدا بود که نوک تیزش را جا گذاشته است. تقلا با سوزن خیاطی هم فایده ای نداشت. صبر بهترین چاره بود که ان الله مع الصابرین. مخصوصاً امسال.

حدود دو روز با سر خلال دندان در پاشنه راه رفتم و زندگی کردم، اما خوشبختانه مشکلی پیش نیامد تا آن روز که در حمام خودش رضایت به تخلیۀ ملک غصبی داد.

حکایت خلال دندان روی تخت، دیگر است. اما نه دقیقا از اینجا که شروع می کنم. سه چهار روز قبل از عزیمت به پکن نامه ای الکترونیکی از یک همکار دریافت کردم که من و حدود ده نفر دیگر از همکاران را در عصر پانزدهم ژوئن، (بعد از ساعت نه که کار بیشتر بخش ها تمام می شود) به بهانۀ تولدش به رستوران اسلامی نزدیک رادیو دعوت کرده بود. من که تاریخ روز پرواز بازگشت، یعنی دوشنبه 14 ژوئن را فقط در ذهن داشتم، فکر می کردم که یک روز استراحت می کنم و روز بعد محض رضای دوست، کیک تولدی هم می خورم. اما وقتی به خانۀ نم و گرد گرفته رسیدم، یادم آمد که ای دل غافل! چند دقیقه بعد از این که خلبان در تهران بر پدال گاز فشرد، سه شنبه 15 ژوئن در همان جا تحویل شد و همان موقع در پکن سه ساعت قبل تحویل شده بود و در واقع ظهر روز موعود رسیده بودم. چاره ای نبود اما زمان بود. چشمی از خواب سیر کردم و عصر دوشی گرفتم و به رستوران رفتم. دیدار با دوستان از هر ملیتی و کشوری، متعارف و به مطایبه و کیک خوری گذشت و عاقبت به خانه برگشتم. من که از حدود سیزده چهارده سال قبل در هیچ خوابگاهی ساعت خواب مشخصی نداشته ام و خواب را به اتهام وقت تلف کن ترین اختراع بشر بودن، هر روز اقساطی از سر باز کرده ام، تقصیر را نمی توانم بر گردن اختلاف زمانی بیاندازم. خواب دیر وقت تا دیر وقت صبح، خرید مقداری مایحتاج و بازگشت و خواندن و نوشتن و دوباره مقداری خواب ماحصل روز چهارشنبه بود.

شروع دوبارۀ بدی نبود. استراحت از تفریح پنجاه روزه از اوجب واجبات است. پنج شنبه 17 اما، صبح باید سر کار می بودم که خواب ماندم. ظهر حدود ساعت دوازده با عجله بیدار شدم و از فروشگاه پایین آپارتمان پنج پاکت شکر و یک بسته چای کیسه ای خریدم و در یک کیف دستی که آماده کرده بودم ریختم و سلانه سلانه به طرف رادیو به راه افتادم. دو ترانۀ یادگار روزهایی در تهران را با صدای هوار دسیبل به گوش کرده بودم و مستانه قدم می زدم. خر برفت و خر برفت و خر برفت. دم در جنوبی رادیو دو همکار خانم فرنگی را که در جشن تولد بودند، دیدم که به هم «سی یو» گفتند و از هم جدا شدند. مرا ندیدند. یکی به سمت دروازۀ رادیو و دیگری به سمت بیرون جایی که من می آمدم روانه شدند. وقتی بالاخره نزدیک تر رسید، گوشی از گوش به در کردم و «هلویی» رد و بدل کردیم و به راه خودش رفت. همان لحظه خواستم کارت رادیو را از کیفم در بیاورم و آمادۀ گذر از دروازه بشوم که دیدم هر دو زیپ کیف چون گاله باز است و با چند بار دست مالیدن به درون آن، از دیده مطمئن شدم. کیف پولی که ده قیقۀ قبل، از آن پول شکر و چای پرداخته بودم، در هیچ کدام از قسمت های کیف نبود. گشتن بیشتر بی فایده بود. همان راهی را که آمده بودم برگشتم و به فروشگاه هم رفتم و پرسیدم. یافت نشد. چون اصلا گم نشده بود. کیف زن چنان ماهر بود که حساب موسیقی داخل گوش من و همۀ دوربین های داخل و اطراف فروشگاه ها و خیابان ها را کرده بود و در حال راه رفتن من در نیمروز روشن پکن کارش را به دقت تمام کرده بود. خوشبختانه فرصت دست بردن به کیف جیبی دیگری که محتوی پاسپورت و مدارکم بود، نیافته بود.

در دو سه روز بعد همسایۀ مغولم کمکم کرد که دوربین های مداربستۀ داخل فروشگاه و اطراف مجتمع خودمان را بازدید کنم. در فروشگاه زیپ محتوی کیف پول را از عجله خودم باز گذاشته بودم. اما چیزی نیانداخته بودم. کیف دوشی کوچک رادیو به اندازۀ کافی گود بود. همزمان به بازیافت کارت هایی که گم کرده بودم فکر و اقدام می کردم.

صبح روزی که خلال دندان به پاشنه هایم فرو رفته بود، حدود شش بیدار شدم، دوش گرفتم، نان و پنیر و چای خوردم و ساعت هشت و نیم، زودتر از موقع آمادۀ خارج شدن از خانه بودم که شنیدم کسی در پشت در تقلا می کرد آن را باز کند. دست به کمر و با حالتی طلبکار منتظر ایستادم که ببینم من که در کیفم حتی یک کلید نداشتم، چه آتوی دیگری به دست آقا یا خانم دزد سحرخیز داده ام. سی ثانیه انتظار برای باز شدن یک در با کلید زمان زیادی است. پس ابتکار عمل را به دست گرفتم و داوطلبانه در را باز کردم. پسر جوان لاغری که یونیفورم آبی رنگ کارگران مجتمع را پوشیده بود، با یک کیف ابزار در کنار دستش و مسلح به یک پیچ گشتی از دیدنم جا خورد و با عجله گفت: «ببخشید، اشتباه شد. ظاهراً شمارۀ آپارتمانی که سفارش تعمیر قفلش را داده است، اشتباه بوده».

نگاهی به قفل انداختم. کم مانده بود در کنار سوراخ خودش صاحب یک سوراخ دیگر شود. اما پسر اصرار کرد که  طوری نشده، کیفش را برداشت و از راهرو پیچید و دگمۀ آسانسور را زد. بیشتر از شگفتی بُعدی که مرا بلعیده بود تا نگرانی و ترس برگشتم و تلفن همراه را برداشتم و به همسایۀ مغولم زنگ زدم. انگلیسی اش خوب نیست و یک بار که از گوشی اش استفاده کردم، می دانم صدای گوشی اش هم خوب نیست. ولی قبل از آن که همان صدا هم به خاطر وارد شدن من به آسانسور بعد از پسرک، قطع بشود، موقعیت ظاهرا خطرناک به نظرش رسیده بود. تلاش دوباره ام برای گرفتن شماره اش بی نتیجه ماند. در پایین ساختمان به دفتر نگهبانی و مسئول ساختمان رفتم و موضوع را به چینی خرد و خاک شیر گفتم. محتویات جوابشان حرف های پسرک را (که دیگر ندیدمش) تأیید می کرد. پرسیدم با قفل خراب شده چه کنم. کارگر مرد به دنبالم تا در آپارتمان آمد و نگاهی کرد و با چند بار امتحان کردن کلید گفت که طوری نیست. واقعاً هم طوری نشده بود. تشکر کردم. در را بستم و خواستم سر کار بروم که در آسانسور باز شد و یک مأمور پلیس از آن بیرون پرید. حادثه، به چینی با همان کیفیت، این بار به کمک آن کارگر که هنوز پیشم بود، بازگو شد و مطمئن شد که رفع خطر شده است. با هم پایین رفتیم. جدا شد و رفت. چند قدم جلوتر در مسیرم، خانمی را که در اتاق نگهبانی و امور ساختمان نشسته بود، دیدم. با لحنی که چرا پای پلیس «بیخودی» به اینجا باز شود، از من پرسید مشکلی نیست؟ گفتم حل شد. ممنون. همراه زنگ خورد. همسایۀ مغولم بود که گفت وقتی من زنگ زدم با اقوامش داخل خودرو بوده و جایی می رفته اند، که نگران می شود و سریع به مأمور پلیس که از دوستان نزدیکش است، اطلاع داده بود.

عصر یکی از روزهای اولی که کیف پول گم شده بود، محتویات کیف دوشی را با عجله روی تخت ریختم تا ببینم مفقودات دقیقاً شامل چه مواردی می شود. چون شب قبلش یادم آمده بود که از خوش شانسی دزد، فرهنگ لغت دیجیتالی ام هم با شارژرش در کیف بود و با هم دزدیده شده اند. خلال دندان که قبل از رفتن به ایران و پر کردن دو دندانم همیشه در کیف داشتم، از آن زمان روی تخت مانده بود.

برادرم که حدود دو سال قبل در پست مربوط به سیاهچاله قول داده بود کتاب «ابرفضای» میچیو کاکو را هدیه کند، وفای عهد کرده بود، اما در ایران فرصت خواندنش دست نداد. خوب شد در هواپیما فرصت کردم فقط شصت صفحه اش را بخوانم و خوب شد شلوار پایم بود، اگر نه با این بُعدی که در بازگشت وارد شد، معلوم نبود الان یک تکه باشم.

مهر باد!

آرامشم را در تو جویم ای وسعت سبز 

نجوای خود را با تو گویم ای فرصت سبز

 ای دشت هایت ارغوانی ای گلشن راز

 با لاله هایت می توانی باشی سرافراز

 ای سرزمین آسمانی ای کشور عشق

 نامت بلند و جاودانی در دفتر عشق

 مردان تو در استقامت مثل دماوند

 در پاکی روح و کرامت مانند اروند

خواننده: حمید غلامعلی

بشنوید

کاروانی را در زمین یونان بزدند و نعمت بی قیاس ببردند. بازرگانان گریه و زاری کردند و خدا و پیمبر شفیع آوردند. فایدت نبود.

چو پیروز شد دزدِ تیره روان                                             چه غم دارد از گریۀ کاروان؟

 لقمان حکیم اندر آن کاروان بود. یکی گفتنش از کاروانیان: «- مگر اینان را نصیحتی کنی و موعظه ئی گوئی، تا طرفی از مال ما دست بدارند، که دریغ باشد چندین نعمت که ضایع شود.»

گفت: «- دریغ کلمۀ حکمت با ایشان گفتن!»

آهنی را که موریانه بخورد                                              نتوان برد ازو به صیقل زنگ

با سیه دل چه سود گفتن وعظ؟                                         نرود میخ آهنین در سنگ.

×××

به روزگار سلامت، شکستگان دریاب                               که جبر خاطر مسکین، بلا بگرداند،

چو سائل از تو به زاری طلب کند چیزی                            بده، و گرنه سمتگر به زور بستاند!

 سعدی [گلستان]